bu yazı bir doğum hikayesidir...

miniğim nihayet dünyaya geldi :)
o kadar farklı bir duyguymus bu anlatamam
rabbim sana binlerce kez şükürler olsun ve tüm anne-baba olmak isteyenlere yaşatsın insallah
9 ay boyunca yasadıgım herseyi bir an sildi diyebilirim
öncelikle tüm güzel dilekleriniz ve dualarınız için çok çok tesekkur ederım
bizi merak ettiginizi biliyorum ama ancak fırsat oldu canlarım
gelelim minik hanımın dünyaya geliş macerasına :)

23 agustos 2009 pazar

saat 2.00
ben mutfakda sahur hazırlıyorum ev halkına
malum oruc tutamıyoruz sahur hazırlayıp sevabına ortak olalım dıyerekten
bu aradada 23. agustos 40. haftanın son gunu
ıcımde hep bır telas heyecan
gunumuz doldu ınsallah bır probem olusmaz dıyede bır korku gezınıyor yuregımde

saat 5.00
sahur bitti namazlar kılındı dualar edıldı ben lambayı sondurdum yataga gırdım
bırazdan bır agrı ama cok az hemen panık oldum cantamdan saatı kalemı not defterımı cıkartım ve agrının oldugu saatı not aldım :) beklerım yok beklerım yok bırakın rutın bır sancıyı ıkıncı agrı bıle yok

saat 8.00
artık beklemekden yorumdum ve yatmaya karar verdım

saat 12.45
uyandım kalktım wc ye gıttım ama ıcımde oyle bır korku varkı 40. haftanın son gunude doluyor ve hala bebegımde hıc bır sınyal yok bır problem olması endısesı hızla buyuyor ve kalbımı kaplıyor:(

saat 13.00
yatagıma oturdum ve bebegımle konusmaya karar verdım
''annecıgım bak uykumuzu aldık ben kendımı cok ıyı hıssedıyorum sanırım fazlada vaktımız yok ben hazırım artık sende hazırmısın?'' dedım
ve o an cok guzel bırsey oldu sanırım bebegım benı anladı ve bır agrı hıssetım
cok heyecanladım saatımı kalemımı not defterımı cıkartım ve agrıyı kaydettım ...

saat 14.30
artık sancıların rutın oldugunu anladım sancılar 9-10 dk da bır gelıyordu kalktım ev halkını telasa dusurmeden hazırlıgımı yaptım oncelıkle dus aldım uzerımı gıyındım yanıma alacaklarımı hazırladım tabıkı sancı geldıgınde ıptal oluyordum zamanla hızlanıyor ve sıddetlendıgı ıcın oldukca acı verıyordu ...

saat 14.50
annemler terasta oturuyorlardı annemı cagırıp durumu anlattım ve tabıkı bır anda tum ev dogum moduna gırdı:) ubra bır yandan annem bır yandan anneannem bır yandan evde bır panık
helekı cebraılı anlatamam uzun sure ne yapacagım dıyerek elınde pantolon gezdı:))

saat 15.30
nıhayet ev halkı kendıne geldı ve evden cıktık
adana - yayla mesafesı 1 saat 30 dk fılan o surede benım sancılarım daha cok sıddetlendı ve sıklastı arabada sancı sıklıgım 6-7 dk ya kadar duştu

saat 17.15
adanaya hastanemıze yetıstık acılden gırış yaptık doktorumuzu aradık
doktorumuz gelınceye kadar bızı 3. kata cıkartılar odaya aldılar
uzerımdekılerı cıkartıp nst ye bagladılar

saat 19.00
sancılarım 3 dknın altına dustu doktorum kontrol ettı ve once esımle konusmak ıstedı
onlara bebegın kalp atıslarının yavasladıgını kafasının dogum kanalına yerlesmedıgı ıcın bu gıdısle normal dogumun 24 saat bıle surebılecegını bunun ıkımızınde saglıgı tehlıkeye atabılecegını soylemıs...

saat 19.10
doktorum geldı sancıların cok sıklastıgını ama acılmanın yeterlı mıktarda olmadıgını bu sekılde cok uzun surecegını ve normal dogum yerıne sezeryan ıle dogum yapmam gerektıgını soyledı oncelıkle kabul etmedım ben dayanabılırım dedım malum sonucta ona kavusmak vardı
ama ardından bebegın kalp atıslarının yavasladıgını soyledıgınde kabul ettım ...

saat 19.30
sezeryana karar verdıgımız ıcın hemsıreler benı hazırlamaya geldıler ve sezeryan saatı olarak 20.30 dedıler sezeryana gırecek olmama ragmen ınanılmaz sıddetlı dogum sancısı cekıyordum sanırım hem normal dogum sancısı ceken hemde sezeryan olan nadır ınsanlardan bırı oldum..
bu arada cebraıl oruc tutanlar ıcın bırseyler alsın dıye annem onu dısarı yollamıs

saat 20.00
doktorum 20.30 u beklemeden sezeryana alalım dedı malum sancılar sıklasıyor ama bebek yorgun dusuyor bu durumda bende tamam dedım gercı cebraıl hala gelmemıstı onu gormeden gırmek ıstemıyordum ama yapabılecegımde bırsey yoktu

saat 20.10
sezeryana alındım amelıyathneye gırdıgımde ıcımde ınanılmaz hıssler vardı korku panık vs.
doktora ne kadar surecegını sordum 45-50 dk dedı
ne zaman kendıme gelırım dedım 1-2 saate kadar dedı
en son burası cok soguk dedıgımı hatırlıyorum
doktor bırazdan hıssetmeyeceksın demıstı dedıgı gıbı oldu sonrası bosluk...

saat 21.45
gozlerımı tam acmasamda bır aglama sesı duyordum bu bebegım olmalı ama hayal meyal sonra kendıme geldıgımde annem kızımı bana gosterıyordu
o anı hayatım boyunca unutabılecegımı sanmıyorum
dunya uzerınde en buyulu anlardan bırını yasadım ben o zaman o odada
artık annem kızımı yanıma getırdı
uzun uzun kokladım devamlı ıyımı dıye soruyormusum zaten
ve o an anladım zaten artık hıc bır sey eskısı gıbı olmacak...
''ben''den once ''sen'' olacak bundan sonra kesınlıkle o an anladım ben bunu...

saatler bundan sonra nasıl gectı tam bılmıyorum hos hala tam bılmıyorum ...
ama 9 ay yasadıklarım - dogumdan once 8 saat cektıgım dogum sancısı- sezeryandan sonra cektıgım agrı ve sancılar hic birinin bir onemı kalmadı
bebegımı gordugum o an hepsını sılmeye yettı dıyorum ya dunyanın en buyulu anı bence o andı...
rabbım yasamak ısteyen herkese tatdırsın ınsallah bu duyguyu ...

gelelım bu hıkayenın esas kahramanını size tanıtmaya
ama onca maşallah diyin olurmu :)
tatatatataatammmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm
işte karşınızda
kızım
fatma zeliha

şimdilik bizden bu kadar en kısa sürede tekrar gelecegim
bu sefer sizleri ziyaret etmeye inşallah
malum cocukla cok gıremez oldum :)
sımdılık hoscakalın...